สุนัขพันธุ์เซนต์ เบอร์นาร์ดประสบกับปัญหาอันเนื่องมาจากสายพันธุ์เริ่มอ่อนแอลงเป็นอย่างมาก

 เพราะมีอยู่สายพันธุ์เดียว ( Inbreeding)

ประกอบกับโรคภัยไข้เจ็บ นักบุญจึงต้องการให้มีการผสมข้ามพันธุ์

เพื่อเพิ่มขนาดและพลังความแข็งแกร่งใหม่ให้สุนัข จึงเลือกสุนัขพันธุ์ นิวฟาวด์แลนด์

ซึ่งในขณะนั้นมีขนาดใหญ่กว่าสุนัขพันธุ์เซนต์ เบอร์นาร์ด

ผลของการผสมข้ามพันธุ์นี้ ได้ผลเป็นที่พึงปรารถนาในทุกๆ ด้าน

 และในขณะเดียวกันก็ไม่ได้ทำลายรูปแบบและลักษณะนิสัยของเซนต์ เบอร์นาร์ดเลย

อย่างไรก็ตาม จากการผสมข้ามพันธุ์ ทำให้ได้สุนัขพันธุ์เซนต์ เบอร์นาร์ดขนยาวขึ้นมาเป็นครั้งแรก

ก่อนหน้านี้จนถึงปี ค.ศ. 1830 สุนัขเซนต์ เบอร์นาร์ดทั้งหมดมีขนสั้น

ปีต่อๆ มาของการผสมพันธุ์ทำให้มีเซนต์ เบอร์นาร์ดเกิดขึ้นอย่างมากมาย

ในหุบเขาของประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ในประเทศเยอรมันนี ประเทศยุโรปอื่นๆ รวมทั้งอังกฤษและสหรัฐอเมริกา

เซนต์เบอร์นาร์ด เติบโตอย่างรวดเร็วในปีแรก จนดูงุ่มง่ามในบางครั้ง

ควรต้องคอยดูแลน้ำหนัก ของ ลูกสุนัขไม่ให้เพิ่มเร็วมากเกินไป

 เพราะจะเป็นการเพิ่มแรงกดและภาระต่อกระดูกและ ข้อต่อที่กำลังเจริญเติบโตอยู่

ให้ลูกสุนัขออกกำลังกายด้วยการเล่น ขณะอยู่บ้าน

การจำกัดการเดินและการฝึกฝนในช่วง 10-12 เดือนแรกจะช่วยป้องกันลูกสุนัขที่กำลังเติบโต

จากการบาดเจ็บเล็กน้อยและความเครียด

 ซึ่งอาจจะมีผลต่อสุนัขเมื่อโตเต็มวัย

สุนัขเซนต์เบอร์นาร์ดที่โตเต็มวัยต้องการการออกกำลังกายแค่พอประมาณเท่านั้น

 ต้องมีรั้วที่แข็งแรงและ สูงอย่างน้อย 2 ม.

และต้องล็อคประตูให้แน่นหนา เพื่อป้องกันการหนีเที่ยว